กาลครั้งหนึ่ง...เมื่อไม่นานมานี้
มีหญิงสาวคนหนึ่ง ได้เดินเล่นอยู่ ณ สวนแห่งหนึ่ง
เธอเดินมาเรื่อย ๆ ผ่านทางต่างๆมากมาย
ทั้งทางโค้ง ทางตัน ทางลาด และอีกหลายๆทาง
มีบ้างบางทางทำให้เธอหกล้ม และร้องไห้ออกมา
แต่เพียงไม่นาน ความเจ็บปวดที่เธอได้รับก็จางหายไป
เธอก็พร้อมที่จะเดินต่อไป
มีครั้งหนึ่งที่เธอเดินกลับไปทางเดิม
ทางที่เธอเคยล้ม จนเจ็บ และร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความเจ็บ
แต่เธอก็ยังไม่เข็ด
เธอกลับรู้สึกว่า ทางนี้ เป็นทางที่ใช่
เธอคิดว่าทางนี้ เป็นทางที่จะพาเธอไปสู่ปลายทางที่เธอคาดหวัง
ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่เห็น ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไรต่อไป
เธอเดิน แล้วเธอก็ล้ม เดิน แล้วก็ล้ม
จนเธอรู้สึกว่า "เจ็บ" จนทนไม่ไหว
เธอจึงเลือกที่จะเดินไปทางอื่น
ทั้ง ๆ ที่เธอยังปักใจเชื่อว่าทางนี้แหละ คือทางที่ "ใช่"
เธอเดินทางอื่น ๆ ไปเรื่อย ๆ
เพื่อรอให้บาดแผลที่เคยล้ม ได้จางหายไป
และเธอก็พบว่า ไม่ใช่แค่เธอที่ "หลงรัก" ทางนั้น
เธอเดินไปในหลาย ๆ ทาง
จนมาเจอกับทาง ๆ นึง
ทางที่เธอเดินไปได้ไม่นาน
แต่ก็เป็นทางที่ทำให้เธอมีความสุข
จนเธอเริ่มรู้สึก "รัก" ทางนี้ขึ้นมา
จนเมื่อเดินมาซักพัก เธอกลับพบว่า
มีคนอื่น ได้เดินบนทางนี้มาก่อนเธอ
และแล้ว เธอก็ล้มลง และเจ็บ อีกครั้ง
แต่เธอก็พยามยามฝืนเดินมาได้ระยะนึง
จนมาถึงจุด จุดนึง
ณ จุดนั้น
เธอยืนอยู่ผู้เดียว
และพบว่า มีทางเดินให้เธอเลือกเดินถึง 2 ทาง
ทางแรก เป็นทางที่เธอเดินแล้วสบายใจ
เป็นทางที่เดินแล้วเธอรู้สึกอิ่ม เป็นสุข
ถึงแม้ว่าทางจะขรุขระในบางช่วง แต่ก็กลับมาสวยงามได้ในระยะไม่ไกล
และถึงแม้ว่า เธอจะหกล้มหลายต่อหลายครั้ง เธอก็ไม่เคยที่จะเลิก "รัก" ทางๆนี้
ทางที่ 2 เป็นทางที่เธอเดินได้ไม่นาน
แต่ก็เป็นทางที่ทำให้เธอมีความสุขได้เหมือนกัน
แต่ความสุขที่ได้ กลับเป็นความสุขในอีกรูปแบบ
ที่เธอไม่เคยได้รับจากทาง ทางแรก...
...ไม่ว่าหญิงสาวคนนี้จะเลือกเดินทางใด
ก็ล้วนแต่เป็นทางที่เธอเคยล้ม และเจ็บทั้งนั้น
ไม่มีสิ่งใดเป็นหลักประกันได้ว่า
ทางที่เธอจะเลือกเดินนั้น
จะไม่มีความเจ็บ ให้เธอได้สัมผัส
ระยะทางที่เดิน ไม่สามารถวัดได้ว่า
ทางข้างหน้าที่จะเดินต่อไป จะไม่มีความเจ็บปวด
มีเพียงสิ่งเดียว ที่จะช่วยให้เธอตัดสินใจเลือกได้
สิ่งนั้น คือ "ความรัก"
และไม่ว่าเธอจะเลือกเดินทางใดก็ตาม
นั่นคือทางที่ดีที่สุด สำหรับเธอ
เพราะเธอได้ "เลือก" แล้ว
โดยใช้ "หัวใจ"
